ειναι καποιες στιγμες
που γυριζεις τον φακο και κοιτας μεσα σου
και βλεπεις ποσο αδειος εισαι..
και θυμασαι τα λαθη σου
και αναρωτιεσαι ποσο σκαρτος και μικρος εισαι
ειναι καποιες στιγμες που η μικρη ζωουλα σου εκρηγνυται
και χανεις τις ισορροπιες σου
και μενεις μετεωρος στο κενο
χωρις τοπο χωρις χρονο χωρις εαυτο
και αναρωτιεσαι παλι ποιος εισαι
"μα που εχω κανει λαθος..
τι αφησα στην τυχη και φτασαμε ως εδω
που αλλιως φαινοταν απο μακρια..
απο μακρια φαινοταν πιο ομορφο πιο φωτεινο.."
μονο σε παρακαλω μια ερωτηση μοναχα απαντησε μου
πως γινεται να ειμαι παντα λαθος?
ξερεις πως ειναι να πονας μεσα σου
και να μην λες κουβεντα..
να πνιγεις ολη την θλιψη στην θαλασσα μεσα σου
να πονας τοσο που σου ερχεται να φωναξεις
και να μην μπορεις ουτε ανασα να βγαλεις
και οι κουβεντες να βγαινουν γελαστες
και ολο να γελας
να φορας την μασκα σου
για να μην δει κανεις τον αληθινο πονο σου
γιατι ποτε δεν ηθελες οι αλλοι να ξερουν
τι κρυβεται μεσα σου
γιατι παντα γινοσουν καθρεφτης..
"εχω μεσα μου μια θλιψη που ειναι τοσο μεγαλη
και ολο φοβαμαι μην τυχον και ξεσπασει
και περιφερομαι απο πολη σε πολη
με ενα κεφαλι γεματο χρυσαφι"..
αφου λοιπον το ξερεις οτι η ζωη ειναι
ενας μαραθωνιος απο απωλειες
γιατι πληγωνεσαι τοσο
καθε φορα που μενεις μονος?

"δεν θελω να κοιμηθω
γιατι δεν θελω να ξυπνησω
γιατι το αυριο
θα ειναι ιδιο με το χθες.."

κακες συνηθειες

και σταματησα να το βαζω συνεχεια στα ποδια
και σταματησα και να παιζω με ξυλινα σπαθια
σταματησα και να συντηρω και την βροχη μεσα μου
και ηρθε ενας ηλιος να τα σκεπασει ολα
και σταματησα και τα ψεμματα
αρχισα τις αληθειες και τα χαμογελα
και τοτε ο ουρανος εγινε μαυρος
τα συννεφα κατεβηκαν χαμηλα
και ο ηλιος αρχισε να παιζει
οποτε ερχεται το σκοταδι χανεται
μολις φευγει ομως το σκοταδι γινεται πυκνο
και φοβαμαι στο σκοταδι..
το ποτηρι στο χερι ολο γεμιζει
οταν γεμισει θλιψη και ξεχειλισει
να θυμηθω να το πιω
ασπρο πατο..




Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ
να κλέψω το γλυκό μέσα απ' το βάζο
με ξύλινα σπαθιά να πολεμώ
και μια ζωή στα πόδια να το βάζω

Μα ό,τι μας δένει στα παλιά
είναι οι κακές συνήθειες
το νιώθω τώρα καθαρά
πως είναι αργά γι' αλήθειες

Όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
τα πιο μεγάλα ψέματα στα πιο αθώα βλέμματα
όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
κάτι απογέματα με καφέ και τσιγάρο

Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ
στα λάθη μου φτηνά να τη γλιτώσω
μου μάθαν να φοβάμαι ό,τι αγαπώ
και μια ζωή να φεύγω πριν να δώσω

Μα ό,τι μας δένει στα παλιά
είναι οι κακές συνήθειες
το νιώθω τώρα καθαρά
πως είναι αργά γι' αλήθειες

Όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
τα πιο μεγάλα ψέματα στα πιο αθώα βλέμματα
όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
κάτι απογέματα με καφέ και τσιγάρο

αλλη μια μερα..
οχι αλλη μια..
ειναι αυτη η μερα..
που περιμενες οτι θα σβηστει ο πονος σου..
αυτη που περιμενες καθε φορα που δακρυζες..
αυτη για την οποια δεν αφηνες την υπομονη να στερεψει..
γιατι ηξερες..φανταζοσουν αυτη την ημερα..
και ηταν ολα σχεδιασμενα..ομορφα και τελεια..
και το μονο που εμενε ηταν να πραγματοποιηθουν..
το μονο που εμενε ηταν να ερθει αυτη η μερα..
και ο ηλιος θα ελαμπε..
θα ερχοταν αλλιως το πρωινο..
γιατι θα ηταν η πρωτη μερα..
γιατι πιστευες πως σου χρωσταγε ο θεος..
και αυτη την ημερα θα σου εδινε ολη την χαρα που σου χρωσταγε..
γιατι υπαρχει ακομα στον κοσμο μαγεια..
και το ξερεις πως υπαρχει..
γιατι το νιωθεις καθε φορα..
τελικα ομως σου χρωσταγε ακονα θλιψη..
δεν στην εδωσε ολη..
και τελικα υπαρχει και ακομα πιο βαθυ μαυρο..
ακομα και απο το πιο βαθυ μαυρο..
και ηρθε η ημερα..
και περασε..
και δεν εγινε τιποτα..
τιποτα..τιποτα..
ΤΙΠΟΤΑ..
Τ Ι Π Ο Τ Α..
και μετα η ημερα τελειωσε..
και δεν αλλαξε τιποτα..
και τι εμεινε να ελπιζεις?
τιποτα..
τιποτα?

Ο καθε ανθρωπος εχει την κολαση του
Μην το ξεχασεις ποτε αυτο..

μια ευχη για μια νεα χρονια..

"Σε λογια παλι θα χαθω φτιασιδωμενα
σαν απο εκεινα που πουλω στην αγορα
λογια δικα μου που δεν νοιαζουνε κανενα
και εγω τα λεω να περασει η βραδια"
αποστρεφομουν παντα τις γιορτινες μερες
μασκαρεμενη χαρα πισω απο μαυρα ματια
μα η ζωη..η ζωη ειναι στο διπλανο βαγονι
σε κοιταζει με ματια βουρκωμενα
να την αποχαιρετας..
ποσες φορες ενιωσες την ευτυχια?
ποσες φορες δωρισες την ευτυχια?
ποσες φορες ειδες το ειδωλο σου να καθρεφτιζεται
μεσα σε ματια γεματα ζωντανια?
ποσες φορες βγηκες στην αριστοτελους με δυνατη βροχη?
και τρεμοντας απο το κρυο και βρεγμενος
ενιωθες να πετας?
ποσες φορες αναμεσα στις φωνες και τις γιορτινες βιτρινες
ενιωθες σαν τις κουκλες με το ζωγραφισμενο χαμογελο?
ποσες φορες η νυστα σε ζαλιζε και δεν αντεχες να κρατας τα ματια ανοιχτα
για να κοιτας τον ερωτα?
ποσες φορες ξυπνησες στην μεση της νυχτας απο φωτιες
και τρομαξες και μετα κοιταξες το προσωπο πλαι σου
και γαληνεψες παλι?
ποσες φορες κοιταξες τον θερμαικο και φοβηθηκες οτι
θα χαθεις στα μαυρα του νερα
και μετα παλι το πρωινο σαν ηρθε
με το κρυο αγερι να σου φυσαει το προσωπο
να νιωθεις ζεστασια μεσα σου?
ποσες φορες φωναξες καθισμενος σε ενα παγκακι
και ας μην ησουν πια 9 και ας μην σε κυνηγουσε πια
στο διαλειμμα το αγορακι απο το μπροστινο θρανιο?
φωναζεις για να φυγεις η για να ερθεις πιο κοντα?
φωναζεις σε ενα μαρμαρενιο παγκακι
ενω κρυωνεις κρυωνεις φρικτα
και το μονο που θελεις ειναι μια αγκαλια να σε ζεστανει
και η αγκαλια ξερεις που θα ερθει
μονο να ξερεις πρεπει πρωτα να παιδευτεις
γιατι το ξερεις το ξερεις το ξερεις ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ
πως οσα αγαπησαμε και μας αγαπησαν για παντα
πονεσαν και ηταν δυσκολα
τα ευκολα τα βαριεσαι τα αφηνεις πισω
επειδη δεν σε αγγιξαν..
σαν καθετι που αξιζει να πρεπει να το ψαξεις πρωτα
να δεις αν εχει πανω του την σφραγιδα του πονου
και μετα να ανοιξεις την αγκαλια και την καρδια
σου για να το δεχτεις..
και περναει ο καιρος οχι οπως θα ηθελες
και πηρες παλι την καρδια σου
ανεβηκες στον ουρανο και εφυγες
εκλεισες τα ματια σε ολο το ταξιδι
δηθεν να πεις οτι ειναι ονειρο που φευγεις
και παλι θα ξυπνησεις μεσα στο βραδυ
και θα δεις παλι την ευγενικη μορφη του
στο μαξιλαρι διπλα σου
και προσγειωθηκες παλι στην πραγματικοτητα σου
και ηταν τα αγκαθια πολλα
και η σκονη τοση σου ματωνε τα ματια
και κυλαγαν ματωμενα δακρυα
βγαλμενα απο την καρδια
και ελεγες δεν πειραζει
ελεγες θα ερθουν καλυτερες μερες
και αληθεια σε αυτες πιστευω
στις καλυτερες μερες
θα αφησω παλι μια ευχη
ελπιζω να την βρεις να μου την χαρισεις

τι φοβασαι?

-θελω να γινω ευτυχισμενος!!
-και τι σε κραταει?
-δεν ξερω
-τι ειναι η ευτυχια για σενα?
-να εχω ολα αυτα που θελω
-τι θελεις?
-δεν ξερω..
-κοιταξε τον καθρεφτη σου τι βλεπεις?
-το προσωπο μου
-το γνωριζεις
-ναι ..μονο που..
-που?
-τα ματια μου..τα ματια μου δεν με κοιταζουν
-τι κοιταζουν?
-ενα θαλασσινο τοπιο
-πως μοιαζει?
-μοιαζει με νησι..οπως νομιζεις οτι μοιαζουν τα νησια το χειμωνα..τα χαλικια αντανακλουνται στον ουρανο και μοιαζουν ολα γκριζα και η θαλασσα να πληγωνει τα βραχια..
-σε στεναχωρει αυτο?
-να νομιζω ο βραχος ποναει..
-αλλαζει ομως σχημα..γινεται πιο δυνατος..διαμορφωνεται..
-ναι μα ειναι επιπονο..
-σε φοβιζει αυτο?
-ναι πολυ..με φοβιζει ο πονος
-ο φοβος?
-ναι πιο πολυ
-τι σε φοβιζει ακριβως?
-να ποναω
-τι σε φοβιζει στο να πονας?
-οτι μπορει να με ρουφηξει ο πονος και να πνιγω εκει
-εχεις πνιγει ποτε?
-ναι πολλες φορες
-και μετα τι εγινε?
-σηκωθηκα ψηλα
-τι σε βοηθησε?
-ο εαυτος μου..το πεισμα μου..ενα χαμογελο..ενας ηλιος και ενα φεγγαρι
-θα χαθουν αυτα?
-οχι
-τοτε γιατι φοβασαι?
-δεν φοβαμαι πια..
-χαμογελας..
-ναι αληθεια..
-βλεπεις τους κητους τους κρεμαστους?
-οχι.. τους αγγιζω..