τι φοβασαι?

-θελω να γινω ευτυχισμενος!!
-και τι σε κραταει?
-δεν ξερω
-τι ειναι η ευτυχια για σενα?
-να εχω ολα αυτα που θελω
-τι θελεις?
-δεν ξερω..
-κοιταξε τον καθρεφτη σου τι βλεπεις?
-το προσωπο μου
-το γνωριζεις
-ναι ..μονο που..
-που?
-τα ματια μου..τα ματια μου δεν με κοιταζουν
-τι κοιταζουν?
-ενα θαλασσινο τοπιο
-πως μοιαζει?
-μοιαζει με νησι..οπως νομιζεις οτι μοιαζουν τα νησια το χειμωνα..τα χαλικια αντανακλουνται στον ουρανο και μοιαζουν ολα γκριζα και η θαλασσα να πληγωνει τα βραχια..
-σε στεναχωρει αυτο?
-να νομιζω ο βραχος ποναει..
-αλλαζει ομως σχημα..γινεται πιο δυνατος..διαμορφωνεται..
-ναι μα ειναι επιπονο..
-σε φοβιζει αυτο?
-ναι πολυ..με φοβιζει ο πονος
-ο φοβος?
-ναι πιο πολυ
-τι σε φοβιζει ακριβως?
-να ποναω
-τι σε φοβιζει στο να πονας?
-οτι μπορει να με ρουφηξει ο πονος και να πνιγω εκει
-εχεις πνιγει ποτε?
-ναι πολλες φορες
-και μετα τι εγινε?
-σηκωθηκα ψηλα
-τι σε βοηθησε?
-ο εαυτος μου..το πεισμα μου..ενα χαμογελο..ενας ηλιος και ενα φεγγαρι
-θα χαθουν αυτα?
-οχι
-τοτε γιατι φοβασαι?
-δεν φοβαμαι πια..
-χαμογελας..
-ναι αληθεια..
-βλεπεις τους κητους τους κρεμαστους?
-οχι.. τους αγγιζω..

με εσενα..

ειναι ο ηλιος που καιει το βραδυ
μια ψυχη που μοιαζει με χαδι
μια λαμψη ξαφνικη μια ματια μαγικη
ενα δεντρο πρασινο που μοιαζει με αερα
ενα λουλουδι κοκκινο που μοιαζει με αιμα
μια στιγμη που κραταει μια μερα
ο χρονος που τρεχει και τελειωνει η μερα
τελος και αρχη ως την ακρη του χρονου
μια ροδα που γυριζει ως την ακρη του δρομου
δρομος ατελειωτος που καθρεφτιζει την σκεψη
σκεψη ξεκαθαρη αγνη σαν καθρεφτης
καθρεφτης τα ματια την ψυχη να φεγγουν
φεγγουν οι αγγελοι τα ονειρα κλεβουν
κλεφτης στιγμων το ονειρο μοιαζει
μοιαζουν οι εικονες μας γινονται ενα
ενα σαν δυο σταγονες στη λιμνη
λιμνη τα δακρυα που πια δεν υπαρχει
στεγνωσαν τα δακρυα αναμνηση μειναν
εμειναν οι εικονες σου παρουσια ντυθηκαν
ντυθηκαν και οι μερες κοκκινες μοιαζουν
κοκκινα τριανταφυλλα διαρκως μοιραζουν
απο του μυαλου σου το πατο
και ακομα πιο κατω σκεψεις σαν σφαιρες
αρχιζουν οι μερες και τελειωνουν
με σενα..

"μετεβληθη εντος μου ο ρυθμος του κοσμου"

"Μετεβλήθη εντός μου ο ρυθμός του κόσμου"
ηχοι σαν μελωδια
καπνος και ατελειωτες συγχορδιες
φωνες απομακρες
"βλεπεις τον κοσμο να γυριζει σε μια αχτιδα απο κερι"
κυκλος ατελειωτος
θαρρω φαυλος
πιο γρηγορος απο την γη
πιο γρηγορος απο τα ματια
η ματια σβηνει
μοναχα ανασα
θολες οι εικονες
σαν απο ονειρο
σαν απο ψεμα
οι λεξεις προσευχη
βουβη και σιωπηλη
σαν κλαμα το ευχαριστω
κολλαει στα χειλη
προσευχη γινεται μοναχο
ατελειωτη ψαλμωδια
στου ουρανου τα μερη
χρωματα και μαυρο
τα συννεφα αγγιξαν την γη
ουρανο την εκαναν
και βυθιστηκε σε τροχια και αυτη
δυο ματια που γιναν βρυση
η φωνη λειπει
το φως εσβησε
αλλαξε η γη τροχια
αλλαξε και η οπτικη
μερες τωρα γυριζει αλλιως ο κοσμος

Ήρθες..

..τα παραμύθια αγαπάς..

..τα δάκρυά μου..

..κι αν δεν είναι παραμύθι, είναι πραγματικότητα..

"..Σου χρωστάω λίγα δάκρυα..

..ίσως και πολλά..

..πάει καιρός όμως και καταναλώθηκαν..

..πότισαν το χώμα και φύτρωσε φεγγάρι..

..να σε προσέχει του είπα..

..έτσι κάθε βράδυ στέκεται απάνω σου, ψηλά..

..κι αν το κοιτάζεις και δε σου θυμίζει τα μάτια μου, μην ανησυχήσεις..

..θυμήσου..

..τότε που κοίταξες τα μάτια μου, είδες μέσα τους φεγγάρι..?"

Δεν υπάρχουνε στίχοι. Δεν υπάρχουν λέξεις. Ακόμη και τα μάτια σου το σκοτάδι ζηλεύουν. Ακόμη και το σκοτάδι στις κόρες των ματιών σου ποθεί να τυλιχτεί. Κάθε που ξημερώνει, θυμάμαι. Κάθε που βραδιάζει, πέφτω. Κοντά σου. Δίχως να το ξέρεις.

Δεν υπάρχουνε λόγια. Δεν υπάρχουν ξεκάθαρα νοήματα. Πως τα χείλη να σχηματίσουν αυτό που θέλω να σου πω όταν το ίδιο το μυαλό δεν του έχει δώσει σχήμα? Δεν υπάρχει επαφή μεταξύ τους. Η καρδιά σταματά κάπου πριν από τα χείλη και το μυαλό ίσως να μην υπάρχει καν. Αλλά.. Αν δεν υπήρχε αυτό το "αλλά".. Κι όμως.. Πάντοτε υπάρχει ένα "όμως".. Για σένα..

Δεν υπάρχουνε στιγμές που να θυμάμαι. Δεν υπάρχουν αναμνήσεις που να βουτούν χαρούμενα στο χρόνο. Προσπαθώ να θυμηθώ. Κι οι προσευχές σ' ανθρώπους, παραλήπτες δε βρίσκουν. Κι οι προσευχές σε θεούς, δεν αποκαλύπτονται στους ανθρώπους. Μεγάλωσα. Άλλον ένα χρόνο. Ούτε που το κατάλαβες. Γιατί μεγάλωσες κι εσύ μαζί μου. Και πως να κρύψω το γυμνό της ψυχής μου, αφού με δίδαξαν ότι ντροπή σημαίνει? Όπως και το σώμα! Γι' αυτό το σώμα σου δεν πόθησα, δεν ήθελα να ατιμάσω τη σκέψη σου. Μα απ' την ψυχή σου κι αν ήθελα κομμάτια να μαζέψω..

Δεν υπάρχουνε αντίο, ούτε "γιατί". Το τελευταίο εσύ μου το 'μαθες, κι άλλα πολλά που δε χωρούν στο ξεντρόπιασμα τούτου του χαρτιού. Ίσως κάπου, κάποτε, να βρω τη δύναμη να σου τα πω με το στόμα. Από κοντά, με τα μάτια, κι ας τα φοβάσαι. (Αν τα φοβάσαι..!) Ίσως το χαμόγελό σου να μη μ' αφήσει. Ίσως ο κόσμος να με φοβίσει και πάλι να σωπάσω. Άλλωστε γι' αυτό δεν έλειψα? Για να μη σου λείψει το χαμόγελο. Κι έλειψε το δικό μου..

Δε χωρούν συγγνώμες στο δρόμο μου, αλλά μπορώ να σου φωνάξω όσες θέλεις.

Δε χωρούν αιτίες στα λάθη μου, αλλά μπορώ όλα να τα παραδεχτώ. (Που έφταιξα? Πες μου..)

Δε χωρούν αλήθειες εδώ αν δεν προσεύχεσαι μαζί μου.

Δε χωρούν προσευχές αν δεν πιστεύεις ότι είναι για σένα. Μόνο για σένα τώρα..

Σα να υπήρξες ένιωσα. Σα να ήσουν στ' αλήθεια ο άγγελος που κάποτε είχα περιγράψει. Σε είχα στο μυαλό μου δίχως να σ' έχω δει. Κι όταν σε είδα ήταν αυτό που είχα πλάσει με το μυαλό μου. Πάει καιρός όμως κι οι άνθρωποι ξεχνούν. Έτσι θα ξέχασες κι εσύ. Φορούσε τη μάσκα ο άγγελος. Τη μάσκα που προσπαθούσα να σε πείσω πως δε σου χρειάζεται. Τι κι αν δεν πείστηκες? Εγώ μάσκα ποτέ δεν είδα..

Σα να υπήρξες έτρεμα. Σα να ένιωθα ένοχος που ήσουν τόσο καλή μαζί μου.

Σα να υπήρξες τρόμαξα. Δεν είχα ξαναζήσει ουρανό.

Σα να υπήρξες πέταξα. Μακριά. Κι αυτό ήταν το λάθος μου.

Κι όμως, ξέρεις γιατί το έκανα. Κι ας μη με πίστεψες ποτέ.

Τώρα πια αρχίζω να πιστεύω πως ποτέ δεν υπήρξες. Δεν υπάρχεις..

Κι όμως, χθες ήρθες. Μπερδεμένη.

Κι όμως ήρθες.

Ήρθες..

-τι ντυθηκες σημερα?

-σημερα ντυθηκα υπομονη..φορεσα την κοκκινη κορδελα μου και..

-μα..δεν εχεις κοκκινη κορδελα!

-εχω!μου την χαρισε η μαγισσα μου η δικη μου μαγισσα..ντυνω με αυτην το μικρο μου κεφαλι και μου αγκαλιαζει τις σκεψεις..το κραταει ζεστο μακρια απο παγωμενες σκεψεις..

-και η καρδια σου μενει ζεστη?

-ερχεται ο πριγκηπας μου με παιρνει απο το χερι σαν πεφτει η νυχτα με ενα πουπουλο συννεφο και με πηγαινει στο σκοτεινο του καστρο εγω φωτιζω τα ονειρα του και εκεινος βαφει κοκκινη την καρδια μου..

-το ξερει?του το ειπες?

-το ψιθυρισα μια φορα σιγανα για να μην το αοκυσει κανενας αλλος και μια φορα του το χαρισα μαζι με ενα δακρυ..εκεινος τα πηρε και τα δυο και τα εντυσε σιωπη..

-σιωπη?ντυθηκες σιωπη σημερα?

-οχι οχι σημερα ντυθηκα υπομονη σημερα ειμαι με τους ασπρους

-και τα σταχια?

-απλα προχωραω διπλα τους ζηλευω το ξανθο τους και προσπερναω..ο ανεμος εδω ειναι παγωμενος πληγωνει το προσωπο μου μα τα ματια..στεγνα!αληθεια!

-promise?

-ναι ναι ψηλα στο συννεφο μου δεν φτανει η βροχη..

ειμαι με τους ασπρους σημερα με τα συννεφα..

μια φορα και εναν καιρο

μια φορα και εναν καιρο ηταν μια πριγκιπισσα που ζουσε σε ενα σκοτεινο καστρο σε εναν πρασινο πλανητη..χαμενη σε ενα ατελειωτο σουρουπο προσευχοταν μερα νυχτα για τον πριγκιπα που θα ερχοταν να την σωσει απο την βουβη μοναξια της..ενας δρακος εκαιγε τα στρεματα μπροστα απο το καστρο και ατελειωτοι λαβιρυνθοι απο τριανταφυλλα κρατουσαν μακρια οποιον προσπαθουσε να την πλησιασει..η μυρωδια των τριανταφυλλων την ζαλιζε και την καθηλωνε ο οδυσσεας της πλανιοταν απο την ομορφια της καλυψω χιλιαδες μιλια μακρια της..η κιρκη καθε βραδυ εκαιγε την υπομονη της και οσο και αν προσευχοταν στην θεα καλη αυτη συνεχιζε να καταστρεφει τα αστερια του ουρανου της..ο διας της εστελνε αστραπες να φωτιζει τις νυχτες της ομως κραταγε μακρια τον ηλιο φοβισμενος απο την οργη της ηρας..ο θωθ αφηνε λιγες αχτιδες απο το θαμπο φως της σεληνης να φτανουν το παραθυρο της φοβουμενος ομως τον ρα μηπως παρει την δυναμη του κραταγε την σεληνη μακρια απο τον νυχτερινο της ουρανο..ενα σουρουπο βασιλευε αιωνια στον ουρανο του πλανητη της και μονο κατι στιγμες ξεκλεβε ο προμηθεας και τις εστελνε λιγη απο την φωτια του να ζεσταινει τις ελπιδες της..χιλιες φορες και αλλες τοσες ειχε ταξιδεψει τον λαβιρυνθο μπροστα της τρεχοντας προς την εξοδο του χιλιες φορες και αλλες τοσες ειδε το φεγγαρι να την πλησιαζει και χαθηκε στην δυση του..χιλιες φορες και αλλες τοσες οι κομητες που διεσχιζαν τους ουρανους ψηλα μεριαζαν να ανεβει στην πλατη τους..ο δρακος ακοιμητος φρουρος στο προσκεφαλι την προστατευε εκεινη ομως φοβισμενη απο τα παγερα του ματια χανοταν στα υπογεια του καστρου της..με ποταμια δακρυα κεντουσε τις νυχτες της..με δαντελενια ονειρα εντυνε τις φλογες του δρακου..με κοκκινη υπομονη εκανε τα κρυσταλλενια αγκαθια των τριανταφυλλων να μεριαζουν..μονη ομως εμενε να περιμενει τον πριγκιπα της..κοιτουσε ψηλα την βαλχαλα και η ψυχη της ζητουσε συγχωρεση απο τον θωρ και ικεσια να τελειωσει το βασανο της..πουλουσε την ψυχη της σαν αμοιβη για να τερματισει το μαρτυριο της..κανενας πριγκιπας δεν εφτασε ποτε να σωσει την καρδια της..ενα θαρραλεο συννεφο νικησε ενα πρασινο απογευμα μεριασε κουρνιασε στην αγκαλια του και την πηρε ψηλα στα μαγικα ονειρα της..την ψυχη της την ανεβασε διπλα στην αφροδιτη και τον απολλωνα να γεννιεται καθε νυχτα στον αφρο να παραμενει παντα κοκκινη..κρατησε την μεθυστικη μυρωδια των τριανταφυλλων και εκλεψε ενα αγκαθι να φυλαει την ψυχη της..μoνη παλι εμεινε και ελευθερη..κοκκινη βαφτηκε..και καθε βραδυ η ιδια γλυκια μελωδια ταξιδευε τα ονειρα της..ψιθυριζε στον υπνο της παντα το ιδιο τραγουδι..
εσενα πιστεψα και εσενα περιμενα
τα χρονια μου θυσιασα να σε περιμενω
καθε βραδυ την ψυχη μου περιμενα
σου την εταζα φτανει να ερχοσουν
καθε βραδυ ταξιδευες τα ονειρα μου
μιλια μακρια μας χωρισαν
και ποτε δεν με αγγιξες
ποτε δεν υπηρξες και ποτε δεν με εφτασες
σε αγαπησα βαθια και ας ηταν ποτε να μην σε γνωρισω
οι πριγκιπες δεν εζησαν
και οι πριγκιπισες ποτε δεν υπηρξαν
παραμυθι σου εντυσα
σε καστρο σε περιμενα
και ποτε δεν ηρθες ποτε δεν μπηκες
κοσμο πρασινο σου επλεξα
βασιλια σε εντυσα
μα τα τριανταφυλλα φοβηθηκες
τα αγκαθια τους σκοτωσαν την ψυχη μου..

Κρυφή προσευχή..

Ένα φως στα βάθη σου. Μια αχτίδα που με τυφλώνει. Γιατί φοβάσαι να μου το πεις? Γιατί?
Ένα σημάδι στα χείλη σου. Ο δρόμος κλειστός. Κι όμως θα έρθω.Θα φτάσω σκυφτός ως εκεί και θα σωριαστώ εξουθενωμένος στην αγκαλιά σου.
Στις χούφτες σου το δάκρυ δε χωρά να φυλακιστεί, στα γόνατα θα πέσω, μη με κοιτάζεις. Είναι κρυφή η προσευχή.
Ανοίγεις τα χέρια σου, ζαλίζομαι, παραπατώ. Γκρεμός μου μοιάζει, γκρεμός η αγκαλιά σου. Κι όμως πέφτω. Νοσταλγώ και απορώ. Είσαι 'δω?
Το βλέμμα μου κοντοστέκεται στ' αυλάκια που σχηματίζει το χαμόγελο σου.
Ο κόσμος ψυχρός κι ακόμη πέφτω. Κι αν κρατηθώ απ' την παλάμη σου, πόση θέρμη μπορεί να μου χαρίσει ν' ανασάνω?
Και μέσα στα "ίσως" σου να ψάχνω το "πως"..
Μέσα στα "δεν ξέρω" σου να ψάχνω το "γιατί" μου..
Δεν ήτανε για μένα. Και τότε δεν ήτανε.
Κι αν ήτανε φοβήθηκα ν' αντικρύσω την αλήθεια.
Γιατί άλλο τις πληγές σου δεν ξεσκίζω. Καιρός να σε σεβαστώ και λίγο. Συγχώρα με..
Η ευτυχία στα σκαριά. Άλλο να την ποθείς για μένα κι άλλο να μη τη χαρίζεις. Άλλο αν είμαι ανικανοποίητος..

..κι η χαρά μου να ζει προσεχώς..

Να μη λησμονώ, να μη λυπάμαι για το χαμένο χρώμα των ματιών μου. Ακόμη να σ' αγκαλιάζω κι ακόμη να προσπαθώ να καταλάβω τι μου συμβαίνει..

Αλλάζω προσωπεία να δω τις αντιδράσεις σου. Να δω ποιο αγαπάς περισσότερο, να το φορώ συχνότερα.

Αλλάζω τα σημεία. Από στιγμή σε στιγμή. Από καιρό σε καιρό. Το τέλος βάζω γι' αρχή να δω αν μπορώ τελικά να σε φτάσω.

Ζω στο αλλού. Μακριά σου. Το αλλού χάνεται, γι' αυτό χάνομαι κι εγώ. Συγχώρα με. Με παρασέρνει. Μπορείς να με κρατήσεις?

Θυμάμαι τη φωνή σου. Έγινε σιωπή. Πέφτω στα γόνατα. Κλείσε τα μάτια. Την καρδιά. Η προσευχή είναι κρυφή.

Κρύφτηκαν τα όνειρα. Λες να χωρούν μεσ' στη χούφτα σου κι αυτά?

Κι η ελπίδα? Την έκρυψες στα στήθια σου? Όχι, εκεί δε θα ψάξω. Δίχως ελπίδα, να σ' έχω για πάντα..

Κλείσε τ' αυτιά σου. Σκόρπιες λέξεις. Κρυφή προσευχή.

Χαμένος στο σήμερα. Στο τότε. Στο τώρα.

Σήκωσες το σταυρό μου στις πλάτες σου για λίγο. Σε βάρυνε και τον άφησες να πέσει απότομα στους ώμους μου. Και λύγισα. Και παραπάτησα. Η αγκαλιά σου μπροστά μου. Ο γκρεμός μου.

Και με σταύρωσες μια μέρα. Και το μετάνιωσες αργότερα. Ξέρω ότι μου άξιζε, αλλά πονούν τα λάθη σαν καρφιά στις παλάμες μου.

Κρασί απ' το ποτήρι σου? Σταγόνα από τα χείλη σου? Ένα φιλί στο μέτωπο και φύγε. Θέλω μόνος μου να μείνω για λίγο. Σ' έχω πεθυμήσει. Δακρύζω στην προσευχή μου. Φωνάζω τις λέξεις δυνατά. Κρυφά. Για σένα.

Γύρισε. Δεν έφυγα. Δεν έφυγες. Πέφτω στα γόνατα. Άνοιξε τα χέρια σου. Αγκάλιασέ με. Η προσευχή μου θα 'ναι πάντοτε κρυφή.

Μην την πάρει ο άνεμος φοβάμαι..