Ήρθες..

..τα παραμύθια αγαπάς..

..τα δάκρυά μου..

..κι αν δεν είναι παραμύθι, είναι πραγματικότητα..

"..Σου χρωστάω λίγα δάκρυα..

..ίσως και πολλά..

..πάει καιρός όμως και καταναλώθηκαν..

..πότισαν το χώμα και φύτρωσε φεγγάρι..

..να σε προσέχει του είπα..

..έτσι κάθε βράδυ στέκεται απάνω σου, ψηλά..

..κι αν το κοιτάζεις και δε σου θυμίζει τα μάτια μου, μην ανησυχήσεις..

..θυμήσου..

..τότε που κοίταξες τα μάτια μου, είδες μέσα τους φεγγάρι..?"

Δεν υπάρχουνε στίχοι. Δεν υπάρχουν λέξεις. Ακόμη και τα μάτια σου το σκοτάδι ζηλεύουν. Ακόμη και το σκοτάδι στις κόρες των ματιών σου ποθεί να τυλιχτεί. Κάθε που ξημερώνει, θυμάμαι. Κάθε που βραδιάζει, πέφτω. Κοντά σου. Δίχως να το ξέρεις.

Δεν υπάρχουνε λόγια. Δεν υπάρχουν ξεκάθαρα νοήματα. Πως τα χείλη να σχηματίσουν αυτό που θέλω να σου πω όταν το ίδιο το μυαλό δεν του έχει δώσει σχήμα? Δεν υπάρχει επαφή μεταξύ τους. Η καρδιά σταματά κάπου πριν από τα χείλη και το μυαλό ίσως να μην υπάρχει καν. Αλλά.. Αν δεν υπήρχε αυτό το "αλλά".. Κι όμως.. Πάντοτε υπάρχει ένα "όμως".. Για σένα..

Δεν υπάρχουνε στιγμές που να θυμάμαι. Δεν υπάρχουν αναμνήσεις που να βουτούν χαρούμενα στο χρόνο. Προσπαθώ να θυμηθώ. Κι οι προσευχές σ' ανθρώπους, παραλήπτες δε βρίσκουν. Κι οι προσευχές σε θεούς, δεν αποκαλύπτονται στους ανθρώπους. Μεγάλωσα. Άλλον ένα χρόνο. Ούτε που το κατάλαβες. Γιατί μεγάλωσες κι εσύ μαζί μου. Και πως να κρύψω το γυμνό της ψυχής μου, αφού με δίδαξαν ότι ντροπή σημαίνει? Όπως και το σώμα! Γι' αυτό το σώμα σου δεν πόθησα, δεν ήθελα να ατιμάσω τη σκέψη σου. Μα απ' την ψυχή σου κι αν ήθελα κομμάτια να μαζέψω..

Δεν υπάρχουνε αντίο, ούτε "γιατί". Το τελευταίο εσύ μου το 'μαθες, κι άλλα πολλά που δε χωρούν στο ξεντρόπιασμα τούτου του χαρτιού. Ίσως κάπου, κάποτε, να βρω τη δύναμη να σου τα πω με το στόμα. Από κοντά, με τα μάτια, κι ας τα φοβάσαι. (Αν τα φοβάσαι..!) Ίσως το χαμόγελό σου να μη μ' αφήσει. Ίσως ο κόσμος να με φοβίσει και πάλι να σωπάσω. Άλλωστε γι' αυτό δεν έλειψα? Για να μη σου λείψει το χαμόγελο. Κι έλειψε το δικό μου..

Δε χωρούν συγγνώμες στο δρόμο μου, αλλά μπορώ να σου φωνάξω όσες θέλεις.

Δε χωρούν αιτίες στα λάθη μου, αλλά μπορώ όλα να τα παραδεχτώ. (Που έφταιξα? Πες μου..)

Δε χωρούν αλήθειες εδώ αν δεν προσεύχεσαι μαζί μου.

Δε χωρούν προσευχές αν δεν πιστεύεις ότι είναι για σένα. Μόνο για σένα τώρα..

Σα να υπήρξες ένιωσα. Σα να ήσουν στ' αλήθεια ο άγγελος που κάποτε είχα περιγράψει. Σε είχα στο μυαλό μου δίχως να σ' έχω δει. Κι όταν σε είδα ήταν αυτό που είχα πλάσει με το μυαλό μου. Πάει καιρός όμως κι οι άνθρωποι ξεχνούν. Έτσι θα ξέχασες κι εσύ. Φορούσε τη μάσκα ο άγγελος. Τη μάσκα που προσπαθούσα να σε πείσω πως δε σου χρειάζεται. Τι κι αν δεν πείστηκες? Εγώ μάσκα ποτέ δεν είδα..

Σα να υπήρξες έτρεμα. Σα να ένιωθα ένοχος που ήσουν τόσο καλή μαζί μου.

Σα να υπήρξες τρόμαξα. Δεν είχα ξαναζήσει ουρανό.

Σα να υπήρξες πέταξα. Μακριά. Κι αυτό ήταν το λάθος μου.

Κι όμως, ξέρεις γιατί το έκανα. Κι ας μη με πίστεψες ποτέ.

Τώρα πια αρχίζω να πιστεύω πως ποτέ δεν υπήρξες. Δεν υπάρχεις..

Κι όμως, χθες ήρθες. Μπερδεμένη.

Κι όμως ήρθες.

Ήρθες..

-τι ντυθηκες σημερα?

-σημερα ντυθηκα υπομονη..φορεσα την κοκκινη κορδελα μου και..

-μα..δεν εχεις κοκκινη κορδελα!

-εχω!μου την χαρισε η μαγισσα μου η δικη μου μαγισσα..ντυνω με αυτην το μικρο μου κεφαλι και μου αγκαλιαζει τις σκεψεις..το κραταει ζεστο μακρια απο παγωμενες σκεψεις..

-και η καρδια σου μενει ζεστη?

-ερχεται ο πριγκηπας μου με παιρνει απο το χερι σαν πεφτει η νυχτα με ενα πουπουλο συννεφο και με πηγαινει στο σκοτεινο του καστρο εγω φωτιζω τα ονειρα του και εκεινος βαφει κοκκινη την καρδια μου..

-το ξερει?του το ειπες?

-το ψιθυρισα μια φορα σιγανα για να μην το αοκυσει κανενας αλλος και μια φορα του το χαρισα μαζι με ενα δακρυ..εκεινος τα πηρε και τα δυο και τα εντυσε σιωπη..

-σιωπη?ντυθηκες σιωπη σημερα?

-οχι οχι σημερα ντυθηκα υπομονη σημερα ειμαι με τους ασπρους

-και τα σταχια?

-απλα προχωραω διπλα τους ζηλευω το ξανθο τους και προσπερναω..ο ανεμος εδω ειναι παγωμενος πληγωνει το προσωπο μου μα τα ματια..στεγνα!αληθεια!

-promise?

-ναι ναι ψηλα στο συννεφο μου δεν φτανει η βροχη..

ειμαι με τους ασπρους σημερα με τα συννεφα..

μια φορα και εναν καιρο

μια φορα και εναν καιρο ηταν μια πριγκιπισσα που ζουσε σε ενα σκοτεινο καστρο σε εναν πρασινο πλανητη..χαμενη σε ενα ατελειωτο σουρουπο προσευχοταν μερα νυχτα για τον πριγκιπα που θα ερχοταν να την σωσει απο την βουβη μοναξια της..ενας δρακος εκαιγε τα στρεματα μπροστα απο το καστρο και ατελειωτοι λαβιρυνθοι απο τριανταφυλλα κρατουσαν μακρια οποιον προσπαθουσε να την πλησιασει..η μυρωδια των τριανταφυλλων την ζαλιζε και την καθηλωνε ο οδυσσεας της πλανιοταν απο την ομορφια της καλυψω χιλιαδες μιλια μακρια της..η κιρκη καθε βραδυ εκαιγε την υπομονη της και οσο και αν προσευχοταν στην θεα καλη αυτη συνεχιζε να καταστρεφει τα αστερια του ουρανου της..ο διας της εστελνε αστραπες να φωτιζει τις νυχτες της ομως κραταγε μακρια τον ηλιο φοβισμενος απο την οργη της ηρας..ο θωθ αφηνε λιγες αχτιδες απο το θαμπο φως της σεληνης να φτανουν το παραθυρο της φοβουμενος ομως τον ρα μηπως παρει την δυναμη του κραταγε την σεληνη μακρια απο τον νυχτερινο της ουρανο..ενα σουρουπο βασιλευε αιωνια στον ουρανο του πλανητη της και μονο κατι στιγμες ξεκλεβε ο προμηθεας και τις εστελνε λιγη απο την φωτια του να ζεσταινει τις ελπιδες της..χιλιες φορες και αλλες τοσες ειχε ταξιδεψει τον λαβιρυνθο μπροστα της τρεχοντας προς την εξοδο του χιλιες φορες και αλλες τοσες ειδε το φεγγαρι να την πλησιαζει και χαθηκε στην δυση του..χιλιες φορες και αλλες τοσες οι κομητες που διεσχιζαν τους ουρανους ψηλα μεριαζαν να ανεβει στην πλατη τους..ο δρακος ακοιμητος φρουρος στο προσκεφαλι την προστατευε εκεινη ομως φοβισμενη απο τα παγερα του ματια χανοταν στα υπογεια του καστρου της..με ποταμια δακρυα κεντουσε τις νυχτες της..με δαντελενια ονειρα εντυνε τις φλογες του δρακου..με κοκκινη υπομονη εκανε τα κρυσταλλενια αγκαθια των τριανταφυλλων να μεριαζουν..μονη ομως εμενε να περιμενει τον πριγκιπα της..κοιτουσε ψηλα την βαλχαλα και η ψυχη της ζητουσε συγχωρεση απο τον θωρ και ικεσια να τελειωσει το βασανο της..πουλουσε την ψυχη της σαν αμοιβη για να τερματισει το μαρτυριο της..κανενας πριγκιπας δεν εφτασε ποτε να σωσει την καρδια της..ενα θαρραλεο συννεφο νικησε ενα πρασινο απογευμα μεριασε κουρνιασε στην αγκαλια του και την πηρε ψηλα στα μαγικα ονειρα της..την ψυχη της την ανεβασε διπλα στην αφροδιτη και τον απολλωνα να γεννιεται καθε νυχτα στον αφρο να παραμενει παντα κοκκινη..κρατησε την μεθυστικη μυρωδια των τριανταφυλλων και εκλεψε ενα αγκαθι να φυλαει την ψυχη της..μoνη παλι εμεινε και ελευθερη..κοκκινη βαφτηκε..και καθε βραδυ η ιδια γλυκια μελωδια ταξιδευε τα ονειρα της..ψιθυριζε στον υπνο της παντα το ιδιο τραγουδι..
εσενα πιστεψα και εσενα περιμενα
τα χρονια μου θυσιασα να σε περιμενω
καθε βραδυ την ψυχη μου περιμενα
σου την εταζα φτανει να ερχοσουν
καθε βραδυ ταξιδευες τα ονειρα μου
μιλια μακρια μας χωρισαν
και ποτε δεν με αγγιξες
ποτε δεν υπηρξες και ποτε δεν με εφτασες
σε αγαπησα βαθια και ας ηταν ποτε να μην σε γνωρισω
οι πριγκιπες δεν εζησαν
και οι πριγκιπισες ποτε δεν υπηρξαν
παραμυθι σου εντυσα
σε καστρο σε περιμενα
και ποτε δεν ηρθες ποτε δεν μπηκες
κοσμο πρασινο σου επλεξα
βασιλια σε εντυσα
μα τα τριανταφυλλα φοβηθηκες
τα αγκαθια τους σκοτωσαν την ψυχη μου..

Κρυφή προσευχή..

Ένα φως στα βάθη σου. Μια αχτίδα που με τυφλώνει. Γιατί φοβάσαι να μου το πεις? Γιατί?
Ένα σημάδι στα χείλη σου. Ο δρόμος κλειστός. Κι όμως θα έρθω.Θα φτάσω σκυφτός ως εκεί και θα σωριαστώ εξουθενωμένος στην αγκαλιά σου.
Στις χούφτες σου το δάκρυ δε χωρά να φυλακιστεί, στα γόνατα θα πέσω, μη με κοιτάζεις. Είναι κρυφή η προσευχή.
Ανοίγεις τα χέρια σου, ζαλίζομαι, παραπατώ. Γκρεμός μου μοιάζει, γκρεμός η αγκαλιά σου. Κι όμως πέφτω. Νοσταλγώ και απορώ. Είσαι 'δω?
Το βλέμμα μου κοντοστέκεται στ' αυλάκια που σχηματίζει το χαμόγελο σου.
Ο κόσμος ψυχρός κι ακόμη πέφτω. Κι αν κρατηθώ απ' την παλάμη σου, πόση θέρμη μπορεί να μου χαρίσει ν' ανασάνω?
Και μέσα στα "ίσως" σου να ψάχνω το "πως"..
Μέσα στα "δεν ξέρω" σου να ψάχνω το "γιατί" μου..
Δεν ήτανε για μένα. Και τότε δεν ήτανε.
Κι αν ήτανε φοβήθηκα ν' αντικρύσω την αλήθεια.
Γιατί άλλο τις πληγές σου δεν ξεσκίζω. Καιρός να σε σεβαστώ και λίγο. Συγχώρα με..
Η ευτυχία στα σκαριά. Άλλο να την ποθείς για μένα κι άλλο να μη τη χαρίζεις. Άλλο αν είμαι ανικανοποίητος..

..κι η χαρά μου να ζει προσεχώς..

Να μη λησμονώ, να μη λυπάμαι για το χαμένο χρώμα των ματιών μου. Ακόμη να σ' αγκαλιάζω κι ακόμη να προσπαθώ να καταλάβω τι μου συμβαίνει..

Αλλάζω προσωπεία να δω τις αντιδράσεις σου. Να δω ποιο αγαπάς περισσότερο, να το φορώ συχνότερα.

Αλλάζω τα σημεία. Από στιγμή σε στιγμή. Από καιρό σε καιρό. Το τέλος βάζω γι' αρχή να δω αν μπορώ τελικά να σε φτάσω.

Ζω στο αλλού. Μακριά σου. Το αλλού χάνεται, γι' αυτό χάνομαι κι εγώ. Συγχώρα με. Με παρασέρνει. Μπορείς να με κρατήσεις?

Θυμάμαι τη φωνή σου. Έγινε σιωπή. Πέφτω στα γόνατα. Κλείσε τα μάτια. Την καρδιά. Η προσευχή είναι κρυφή.

Κρύφτηκαν τα όνειρα. Λες να χωρούν μεσ' στη χούφτα σου κι αυτά?

Κι η ελπίδα? Την έκρυψες στα στήθια σου? Όχι, εκεί δε θα ψάξω. Δίχως ελπίδα, να σ' έχω για πάντα..

Κλείσε τ' αυτιά σου. Σκόρπιες λέξεις. Κρυφή προσευχή.

Χαμένος στο σήμερα. Στο τότε. Στο τώρα.

Σήκωσες το σταυρό μου στις πλάτες σου για λίγο. Σε βάρυνε και τον άφησες να πέσει απότομα στους ώμους μου. Και λύγισα. Και παραπάτησα. Η αγκαλιά σου μπροστά μου. Ο γκρεμός μου.

Και με σταύρωσες μια μέρα. Και το μετάνιωσες αργότερα. Ξέρω ότι μου άξιζε, αλλά πονούν τα λάθη σαν καρφιά στις παλάμες μου.

Κρασί απ' το ποτήρι σου? Σταγόνα από τα χείλη σου? Ένα φιλί στο μέτωπο και φύγε. Θέλω μόνος μου να μείνω για λίγο. Σ' έχω πεθυμήσει. Δακρύζω στην προσευχή μου. Φωνάζω τις λέξεις δυνατά. Κρυφά. Για σένα.

Γύρισε. Δεν έφυγα. Δεν έφυγες. Πέφτω στα γόνατα. Άνοιξε τα χέρια σου. Αγκάλιασέ με. Η προσευχή μου θα 'ναι πάντοτε κρυφή.

Μην την πάρει ο άνεμος φοβάμαι..

ειναι που περασε ο οκτωβρης μου..ειναι οι μερες που ξημερωνουν και καμια φορα βουλιαζω στο φως του ηλιου..ειναι οι απαιτησεις που εχω καμια φορα..και πιο συχνα ειναι οι παρανοησεις..η τρελα που κρυβεται στο μικρο μυαλουδακι μου..ο παραλογισμος μου.."το μισος που νιωθω για μενα ειναι φωτια"¨..ναι μην γελιεσαι ειμαι ενα βημα μπροστα..οχι μιση και παθη..εφτασα πια στα μισα..το νιωθω πως γερναω..γερνας?ΟΧΙ ΒΕΒΑΙA!"u and i we are going to live for ever".. μα καλα θες να ζησεις για παντα.. ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ..τα χρωματα αλλαζουν..σαν εικονες που βλεπεις μεσα σε νερο..διαπερνωντας ενα πρισμα..κοιτωντας απο τον ηλιο στην γη..καμια φορα σηκωνω τα ματια και ψαχνω λιγο γαλαζιο..οι ωρες περνανε και ακομα να βρω το γαλαζιο που ψαχνω..μια φορα σε εψαξα..μια φορα σε βρηκα..καθε μερα με χανω..καθε μερα με βρισκω αλλιως..τα κυτταρα μου μεταλλασονται..η ψυχοσυνθεση μου χρωματιζεται..γινομαι κοκκινο και μετα μωβ..μαυρο καφε..οχι πρασινο το ξεριζωσα απο μεσα μου..ξυπνησα μια μερα και αποφασισα να ντυθω μωβ..ειπα πως αυτα τα ρουχα μου ταιριαζαν..τα ματια μου ειναι καφε..και τα χειλη μου κοκκινα σαν αιμα..τα λογια μου κοβουν και η ψυχη μου ολα καινουργια ρουχα φοραει..η καρδια μου η καρδια μου η καρδια μου η καρδια μου ολο αυτη μου φταιει..καπου καποιος μου ειπε πως αν ρωτησεις πεντε γιατι θα αγγιξεις την αληθεια..

θελεις να παιξουμε?

ισως σε αγγιξω..

"But still you'll never get it right,cos when you're laid in bed at night,watching roaches climb the wall,if you call your Dad he could stop it all.You'll never live like common people,you'll never do what common people do,you'll never fail like common people,you'll never watch your life slide out of view,and dance and drink and screw,because there's nothing else to do."

αυτη την φορα ειναι για σενα

μια φορα σου ειχα πει

-οχι γιατι

μια φορα μου ειχες πει

-οχι συγνωμη

τρεχεις πισω απο τον χρονο σαν παιδι τον κυνηγας

και αυτος ολο γινεται αμμος και πεφτει απο τα χερια σου

ενα βημα μπρος ενα βημα πισω

καθε σου λεξη συνοδευεται απο δυο τελειες..

ο μιμος δεν αντεξε το βλεμμα στο καθρεφτη

ειδε την μασκα που φορουσε

κατεβασε δειλα τα ματια..
ολη του η μνημη σχηματιστηκε στα χειλη του

-δεν ξερω

συλλαβισε και τα χειλη κοκκινα ντυμενα σαν αιμα

ποταμι το αιμα να κυλαει στις φλεβες του..

το απογευμα θα βγω μια βολτα

θα κοιταξω τα συννεφα και παλι θα σκεφτω

την τελεια που ενωνει παρελθον παρον και μελλον..

ελεγες θα φυγεις σημερα θα ειναι η τελευταια μερα..

υποσχεση θαρρω εμοιαζε

-τελευταια μερα στην φυλακη μου

και καθε μερα σαν τελευταια την ζουσες..

μονο που ηθελες και εσυ να κερδισεις λιγο χρονο

ηθελες και εσυ να ξεσκονισεις την σοφιτα του μυαλου σου

εκανα πισω την τελευταια στιγμη και δεν στο ειπα

δηθεν για να παλεψεις μονος σου

δηθεν για να σε αφησω να δωσεις τις δικες σου μαχες

δηθεν για να μην νομιζεις οτι μου αφηνεις σημαδια

δηθεν γιατι σε καταλαβαινω

στα ειχα πει ολα και ας συλλαβιζα συνεχεια δεν ξερω

το ελεγες και εσυ και σχεδον γελουσα..

στο ειχα πει μια φορα

μεσα μου ειχα αυτη την βεβαιοτητα οπως οι γονεις μπροστα στα παιδια τους

που ξερουν πως οι λεξεις τους ειναι αηχες

ετσι νιωθω χωρις φωνη..

ψευτικες οι λεξεις μου ψευτικη και η σιωπη..

το δωματιο στενευει δεν χωραω πια εδω..

οπως ειπες εγινε η συνηθεια απωλεια μας

παντα οι σωστες λεξεις στον λαθος χρονο

η μηπως οι λαθος λεξεις στον σωστο χρονο?

λενε πως οι αγγελοι εχουν φτερα τα ανοιγουν και χανονται..

ισως σε προσεχουν απο ψηλα..

να προσεχεις εκει ψηλα μην σκονισεις τα φτερα σου..

θυμαμαι να κλεινω τα ματια πανω στα ματια σου και να βλεπω αστερια..θυμαμαι να κλεινω τα ματια και να βλεπω ουρανους γεματους με ουρανια τοξα..πυροταχνηματα να σκανε σε καθε σου βλεμμα..σε θυμαμαι να με κοιτας και να σκιζεται το μεσα μου..η ματια σου να φωτιζει καθε σκοτεινια στην ψυχη μου..ματια μεγαλα καστανα παιδικα..με την απορια ζωγραφισμενη..στην ψυχη και στα χειλη ενα χαμογελο που οσο περναγε ο καιρος γινοταν γελιο..σε θυμαμαι διπλα σε τοπια θαλασσινα..κοντα στην αμμο..σε θυμαμαι να περπαταμε και να θυμωνεις..και να γελαω..τι πιο αληθινο απο το γελιο?ακομα και η λυπη ακομα και αυτη στην οποια υποκλινομαι ακομα και αυτη καμια φορα πλαστη φανταζει..μπηκες στην ζωη μου η πιο αληθινα εγκατασταθηκα στην δικη σου και απο τοτε ηταν σαν να εξοστρακισες την λυπη μου..καμια φορα που φευγεις ερχεται και με επισκεπτεται..καμια φορα που λειπεις γινεται παλι συντροφος μου..ξεχασες ομως να φυγεις..και ερχεσαι ολο και πιο κοντα..με εχεις καταπιει ολοκληρη και ερχεσαι και αλλο..καμια φορα φοβαμαι..καμια φορα τρεμω μην δεις την ασχημια μεσα μου..καμια φορα..τις περισσοτερες φορες ομως χαιρομαι..νομιζω βλεπεις την ασχημια μου και την αποδεχεσαι την αγαπας..ακομα και αυτη την αγαπας..θελεις να παιξουμε ενα παιχνιδι?εσυ θα κλεισεις τα ματια και εγω θα κρυφτω..θα κανω ενα ταξιδι θα γυρισω την γη..θα ψαξω να βρω μακρια σου κατι καλυτερο απο σενα..θα ταξιδεψω παντου σε καθε χωρα σε καθε ηπειρο..και αν βρω κατι θα το κρατησω..μην φοβασαι παιχνιδι ειναι..θυμασαι? "ΔΘΣΑΠΓΠ"..αν βρω το μαγικο λυχναρι θα σε αφησω?μαλλον θα ευχηθω να βρεθεις και εσυ διπλα μου..αν προλαβω το ξωτικο διπλα στο ουρανιο τοξο λες να του ζητησω να μεινει?η να κλεψω το χρυσο του και να τρεξω κοντα σου?αν βρω την μαγισσα μου μια νυχτα?αν την πεισω να καταφερω να με αγαπησω?η μηπως να της ζητησω να χαμογελας παντα?αν πεσει ενα αστερι τι να ζητησω?να το αγγιξω η να αγγιξω εσενα?θελεις να παιξουμε ενα παιχνιδι?θα παρουμε ενα ξυλινο κουτι και θα κρυψουμε εκει ολες τις ευχες μας..μετα θα τις βγαζουμε προσεκτικα τις νυχτες και θα κανουμε ονειρα και θα γεμιζουμε μαγεια..στο φως του φεγγαριου θα τα βαφουμε με χρυσοσκονη..θα βαφεις τα χερια σου χρυσα και τα ματια σου θα λαμπουν απο αστεροσκονη..ζωη θα με κερνας και φιλι..κοκκινο βαθυ..θυμασαι τα χρωματα?μπορντω θα βαφεται ο τοιχος..οι επιθυμιες σου θα ζωγραφιζουν τους τοιχους μου και το χαμογελο σου θα γινεται σπιτι μου..στην αγκαλια σου ο πλανητης μου θα εξαυλωνεται και θα δημιουργειται απο τις σταχτες παλι και ξανα..ο δημιουργος θα εισαι εσυ.."γεννηθητω το θελημα σου"